RSS  

متفاوت ترین چیز شاید لبخندی باشد از مهر و یا نوازشی نرم بر دست.

شاید نگاهی باشد خیس و یا فشار آغوشی باشد گرم .

متفاوت ترین چیز شاید عبور آرام خاطراتی ناب باشد در ذهن .

متفاوت ها بسیارند ولی تو متفاوت ترینی و

متفاوت ترین چیز در زندگی ، تجربه با تو بودن است  در سراشیب و سرازیر عمر .

دریایی بی انتها از درک و چشمه ساری سرشار از بزرگی .

موجی آزاد و  بارانی بی دریغ

مربعی از عقل ، علم ، عشق و عمل .

به پاس آنچه که بودی و آنچه که هستی

در این ده سالهء دیدار ِ نخست تا امروزِ من

دوستت دارم

تولدت مبارک ...

بعضی وقتها آفتاب از یک جهتهایی می تابد و یک اتفاقات خاصی رخ می دهد که آدم رسماً هنگ میکند . در چنین مواقعی انسان به طور کاملاً انفعالي ، پتانسیل انفجار از فرط تعجب را داراست . یکی از همین حوادث امروز را شرکت ما رخ داد و نزدیک بود چهار نفر را به کام مرگ بکشاند . لابد خیلی کنجکاو شده اید که قضیه از چه قرار است . عجله نفرمایید عرض میکنم .

راستش امروز به مناسبت بازی استقلال و پرسپولیس صبح زود تمام همکاران یک فقره برگه مرخصی پر کرده و آن را به مسئول محترم پرسنلی شرکت که همان دم مسیحای مدیر میباشند ، تحویل دادند . دست بر قضا مدیر هم برای جلسه ای از تهران خارج شده بود . لازم به ذکر است که یکی از قوانین مسخره و  چرند شرکت ما اينست که مرخصی حتی از نوع ساعتی آن بايد با اجازه شخص مدير باشد .

از ساعت 10 صبح قدم رنجه های اولیا حضرت شروع شد چون طبق عادت دیرین در شرکت ما هم مثل کشورمان ، در روزهای نبودن شخص اول مملکت حتماً بايد شخص دوم يک حرکتي از خودش نشان بدهد تا یک وقت خدای نکرده مردم احساس راحتی و آرامش نکنند . خلاصه با هر بار رفت و آمد ایشان یک نفر از همکاران می پرسید که آیا سرکار خانم تاییدیه تلفنی را اخذ کرده اند یا نه . ایشان هم با لبخندی مظلومانه عنوان میکردند که هنوز موفق به تماس نشده اند . از خدا پنهان نیست از شما هم پنهان نباشد که قلب چند نفر از همکاران ما تا ظهر ده بار در حلقشان چرخید و چه فحش ها و ناسزاهایی که در دل داشتند و از ترس بر لب نه ! به هر حال به هر جان کندنی بود ساعت به 2 رسید . خانم طبق معمول با دستهای باز و نگاه مختص خودشان قدم رنجه کردند و گفتند با مهندس تماس گرفته اند و ایشان فرمودنده اند که بچه ها در این ترافیک کجا میخواهند بروند ؟؟  چشمان همه ما از فرط تعجب در حال از حدقه در امدن و قلبمان برای اين دلسوزی جگرسوز در حال سوختن بود که ناگهان همان معجزه قرنی که ميگويند رخ داد و ايشان ادامه دادند : البته مهندس فرموده اند که بچه ها میتوانند از اطاق من برای دیدن بازی استفاده کنند ضمناً بگوييد از آنها پذيرايي هم شود !!

خداییش باورتان ميشود ؟ باورتان میشود که نوسترآداموس اين روز را پيش بيني نکرده بود !! باورتان میشود ما میتوانیم ساعتی در شرکت باشیم و بدون فشار دادن سرانگشت دستمان بر آن دستگاه حضور غیاب برای محاسبه کسری کار ، کار نکنيم !! باورتان ميشود با ما مثل یک انسان برخورد میشود و از ما پذیرایی هم میشود  !!باورتان ميشود ؟؟ من خو.ابم یا بیدارم !!

خلاصه کنم فوتبال را با همکاران دیدیم . 30درصد استقلالي و 70 درصد پرسپوليسي بودند . اما هيچ وقت فراموش نميکنيم که آنها کميتشان بيشتر است و ما کيفيتمان !!

مدتي پيش در جایی خواندم که محققان دانشگاه بیرمنگام  کشف کرده اند که بعضی از افراد هنگامی که فرد دیگری را در عذاب و ناراحتی می بینند می توانند دقیقا درد فیزیکی وی را احساس کنند و این یافته می تواند دلیل واکنشهای شدید برخی نسبت به ناراحتی دیگران را توضیح دهد.

تاکنون نمیدانستم دلیل اين دردی که بيشتر اوقات از صحنه های دردناک تجربه ميکنم چيست ؟ فکر ميکردم زيادي حساس هستم هرچند که اين ، با شناختي که از خودم داشتم هم خواني نداشت . امسال عاشورا وقتي به طور اتفاقی دقيقاً لحظه بریدن سر يک گوسفند پشت پنجره رفتم ، بعد از افتادن آن حيوان به زمين بي اختيار زانوهايم شل شد ، گردنم افتاد و تمام بدنم درد گرفت . من از ناراحتي و اندوهي که از کشتن يک حيوان به انسان وارد ميشود حرف نميزنم ، منظورم يک درد کاملاً فيزيکي است . نيم ساعت تمام از درد به خودم مي پيچيدم و نفسم بالا نمي آمد . هيچ کس باور نميکرد اما من تمام لحظات جان دادن آن حيوان درد کشيدم و تازه آن فقط يک حيوان بود .

در مورد انسانها هم دقيقن همين اتفاق رخ ميدهد . صحنه هاي کتک کاری ، خون و يا مرگ ، يک درد جسماني عميق در من بوجود مي آورد و من نمی دانم اگر این توانایی خدادادي مقابله با احساس های بد در من نبود چگونه ميخواستم اين تجربيات را سپري کنم . گاهي موضوع تنها به ديدن صحنه هاي خشن و دردناک ختم نميشود مخصوصاً در مورد کساني که دوستشان دارم ٬ کوچکترین احساس درد در آنها ٬ مرا هم دچار ميکند . فراموش نميکنم روزی را که برادرم در انتظار يک خبر مهم از استرس تمام روز روی کاناپه دراز کشيد و کلمه اي هم حرف نزد ، آن روز من از ناراحتي چند بار دچار تهوع شدم و تمام روز صدای ضربان قلبم را از گوشم شنيدم . گاهی اوقات نیز با خواندن مطالبی که شاید حتی نویسنده اش را هم نمی شناسم ، میتوانم همان درد را در خودم احساس کنم و  بعد از احساس درد عميق جسمي ، حس یاری رساندن بزرگترین چیزیست که در چنين لحظاتي در وجودم تجربه می کنم .

تمام اينها را گفتم تا بگويم ميدانم همه آدمها مثل هم خلق نشده اند و اينکه تا چه اندازه بتوانی هم درد باشی ، شايد چيزی باشد که بايد در وجودت نهفته باشد ، هرچند معتقدم احساسهايي از اين قبيل بيش از اينکه به فطرت يا زنتيک مربوط باشند به محيطی مربوطند که انسان در آنها شکل ميگيرد و باورم اینست که فطرت انسانها دو نوع دارد ٬ خوب و خوبتر ٬ ولی با این حال آیا کسی هست که به من بگويد چگونه است که بعضی از انسانها ديگران شکنجه مي دهند ، به آنها تجاوز می کنند ٬ به قتل ميرسانند و چگونه خانواده هايی را عزادار ميکنند بی آنکه در وجودشان اندکی و تنها اندکی درد آنها را احساس کنند ؟ 

آيا کسی هست که بگويد بعضی از آدمها در عمری که از خدا ميگيرند به خودشان و به ديگران چه ميدهند ؟

صدف ماهی به روی ماسه های ساحل میلغزید
و من درون کالبد تنگ خویش . 
دریا به انتها نمی رسید و من به فرجام .
خورشید کناره می سوخت و شن ها را می گداخت 
آه من در کالبد تنگ خویش تنها ترینم 
و دریا اندوهناکترین  
و انتظار سوزاننده ترین .  
ماسه ها با آفتاب ساحل نرم ميشوند 
ومن با آتش مذاب تنهایی سخت.
همچون گدازه ای از فولاد 
 درون کوره ای پرت. 
و وحشتی همواره 
 از جنگ ماسه و صدف 
و زنده به گوری گوش ماهی ها 
پس از عشق بازی گرمشان . 
و ترس از هنگامهء طوفان در پس این آرامش منگ . 
ليک 
خداوند همراه من خواهد بود 
در تمام طوفانهای سخت . 
حسش میکنم . . .

نگاهی به فراسوی واژگان  پرند :

چشانمان تر ، لبخندمان تلخ و ترفندهای همیشگی آنها تکراری بود . هنوز زخم های دیروز ترمیم نیافته بودند که فصلی نو برای موج سبز و رگبار بهاری ما فرا رسید . فصلی نو در سالروز شهادت سید تشنه لب در بیابان خشک . فصلی برای سرنگونی استبداد . باز هم خونها به زمین ریخت و رختها سیاه شد . آه در آسمان سرزمینم دروغ و وسوسه میوزد و امروز حرام زادگی ، خبر تسلیتیست برای تسلیم شدگان به تاریکی . 
سحر با سودای حسین برخواستیم و وقتی قرمزی به خورشید رسید سرهای دیگری برنیزه افراشته بود. 
درد سهمگینیست ٬ ماندن در زیر آوار وطن بدون راه گریز ! درد سهمگینیست ٬ تمام هستی خود را در برهنگی و ناکامی دیدن و لاجرم جرعه آخر جام شراب را سر کشیدن !  
قبیلههای عزادار برای قربانی های امروز بی شمارند و شررهای خشمشان تا بی نهایت . لیک دیگر ناکامی وجود ندارد که ما محکوم به پیروزی بر یاغی گری شده ایم و جسارت ما جاده ایست که از امروز تا ابدیت ادامه دارد . جاده ای که مثل راههای منتهی به قم و قزوین و نجف آباد مسدود نمیشود.

قصه ام تمام شد پرند . قصه ای که حرف حرفش را تو گفته ای و سطرهایش دیگر یارانمان در جای جای مام وطن . تمام واژه هایت را نوشتم اما ببخش که حتی دراین قصه هم ، جایی برای مح.مـــود نیست... 

و زنها همواره جالبند . 

از هر فاصله ای وجودشان آبستن گوهری شگرف است 

حتی در عهد ناباروری و اسقاط عشق !!  

در کنارت قد میکشند 

و زمین از این حجم ِ سبز ِ شعور به خلسه فرو میرود ... 

توضیح نوشت : نگاهی به زن امروز با الهام از پرند 

همه چیز ناگهانی اتفاق افتاد و من آمادگی این دیدار غیر منتظره را نداشتم . آن روز هوا بارانی بود و باد تندی می وزید جوری که شالم میان آسمان و زمین شناور بود و با دستانم به زور آن را نگه داشته بودم . هوا زودتر از هر روز تاریک شده بود و قلب من از هیجان و شادی از وجودم لبریز بود. نگاهم زودتر از قدم هایم به جلوتر می جهید تا نزدیکترین گل فروشی را پیدا کند و خیلی زود هم موفق شد . 
درب گل فروشی را که بستم نفس راحتی کشیدم و فوراً به سوی غنچه های رز کبود کشیده شدم . نگاهم در بین شاخه ها و ساقه ها می خزید تا زیباترین آنها را انتخاب کند . شاخه اول را برداشتم و چون گل فوق العاده زیبایی بود برای انتخاب دومین شاخه ، دقیقتر شدم . فاصله میان انتخاب اول و دوم نزدیک به یک دقیقه شد و این وسواس فروشنده را هم خسته کرد . در آخر هم با چند غنچه زیبا که ساقه های بسیار بلندی داشتند ، از آن مغازه بیرون آمدم.
برای گرفتن شمع به چند جا سر زدم ولی آن چیزی را می خواستم پیدا نکردم . آنچه مورد نظرم بود شمعهای استوانه ای شکل و بلند بود با ترکیب رنگی از قرمز و سیاه . خیلی سخت پیدا میشد و مجبور شدم با ماشین به خیابان دیگری بروم ولی آخر موفق شدم و آنچه را که دوست داشتم ، یافتم . دو شمع بزرگ استوانه ای کوتاه و بلند و 7 شمع کوتاه و کوچک برای دور آنها . همگی کبودرنگ. 
هوس کردم گوشواره و گردنبندی جدید و بلند بگیرم . این کار زیاد طول نکشید و خیلی زود عاشق یکی از ست های پشت ویترین شدم . چیزی که کاملاً با لباس اسپرتی که در نظر داشتم ، هماهنگ بود . 
از پاساژ که بیرون آمدم باد و باران به شدت به صورتم برخورد کرد و مجبور شدم چشمانم را ببندم . خیلی سریع سوار ماشین شدم و به خانه رفتم . 
شاخه های گل را در گلدان بلور گذاشتم و شمع ها را پای آنها روی میز . شمعهای کوچک را دور آنها چیدم و به آن صحنه نگاه کردم . قلبم لرزید و از صمیم قلب با صدای بلند خندیدم . . .  

امروز را که بشمارم ، شماره ام به بيست ميرسد و این عدد يعني تداوم تنهایی و تکرار تاریکی !

یعنی تشدید توهم !  

شب بسیار سختیست و این کلمات را با صفحه کلیدی مینوسم که حروف فارسی ندارد . حال من هم مثل همین حروفیست که چند بار اصلاح میشوند تا کلمه مورد نظر روی صفحه نقش ببندد . ساعت ۱۰ باید برای خبر مهمی تماس بگیرم و اگر جواب مثیت باشد ....

خدایا تنها تویی که میدانی  امروز چگونه بر من گذشت . ناامیدم نکن ...

پی نوشت : هنوز خبری نرسيده است . نه خوب و نه بد! مطمئنم میدانید بی خبری بدتر از هر چیزیست اما من هنوز امیدوارم . برایم دعا کنید .

دوراهی سختی بود و تصميم سخت تری ! گاهی زمانه با زبانٍ بی رحمی با تو حرف می زند . بی رحم و دشوار ! گاهی بيشتر از هميشه حرفش را نمی فهمی و زبانش را نمی شناسی . گاهی زبانش چنان الکن ميشود که سرت سنگين ميشود و روحت در خلسهء ابهام آن فرو ميرود !! 

روزهایی کوتاه و شبهایی طولانی !!

و جای خالی 

و جای خالی

و جای خالی ...

هفته پیش مسئول اداری شرکت در یک حرکت غیر قابل پیش بینی وارد سالن شد و در حالیکه که دستش را به کمرش میزد و چشمانش را خمار میکرد تک سرفه ای آرام کرد تا توجه بقیه را به خودش جلب کند. همکاران یکی یکی چرخشی به صندلی شان دادند و من هم حدس زدم باز خبر جدیدی در راه است . موضوع این است که از چهره این خانم محال است تشخیص دهید که خبر خوب است یا بد ! معمولا ْ باید صبور باشی تا ایشان آرام آرام خبر بد را حالی تان کنند ! چون اصولاْ هیچ وقت خبر خوبِ خاصی در کار نیست ! البته این دفعه یک تفاوت اساسی با همیشه داشت و آن هم این بود که هیچ کداممان بعد از گفتن خبر هم هر چقدر به مغزمان فشار آوردیم نتوانستیم بفهمیم که خبر خوب است یا بد ؟! خدای نکرده فکر نکنید ما یک سری آدم بی مغز و آی کیو پایین هستیم ها ! نه ! خدا وکیلی همه مان تحصیل کرده های این مملکتیم ! می پرسید چطور نفهمیدیم ؟ عرض میکنم ...

ایشان فرمودند : " هفته آینده چند روز به عنوان تعطیلات تابستانی تعطیل هستیم "

یادم افتاد دو سال پیش که تهران برف بسیار شدیدی باریده بود ، همین سرکار علیه و مدیر محترم ، تک تک بچه ها را از لای پتو و زیر کرسی و آِغوش همسر و کلاْ از تمام جاهای گرم و نرم جهان کشیدند بیرون و به شرکت فراخواندند و در جواب اعتراض آرام ما فرمودند :" مگر اورژانس و آتش نشانی تعطیل هستند که شما تعطیل باشید ! " باور نمیکنید ؟ قسم می خورم ...

حالا چه شده که وسط چله ماه رمضون و ته ته های تابستون و اوج تحویل چند فقره پروژه و بینابین امتحانات تنی چند از ارشدخوانهای شرکت ، فکر کرده اند ما باید به تعطیلات تابستانی برویم ، الله اعلم ! چهره تک تک بچه ها دیدنی بود ! روزه گیرها که عذا گرفته بودند چطوری باید ۱۶ ساعتشان را تا افطار سرکنند و نامسلمانها هم غصه این را می خوردند که در این ماه سفر هم صفایی ندارد ! مایه دارها کلافه بودند چرا زودتر اعلام نکرده اند تا بساط مسافرت خارج بچینند و اندکی در فراسوی مرزها بچرند ! چهره دسته ای  هم که همین اواخر از مرخصی آمده بودند ،  دیدنی تر از بقیه بود !!

بگذریم . اندر احوالات خود دور باطل می زدیم که خانم با کلی منت بابت حال مبسوطی که به خلایق داده اند ، لبخندزنان از سالن خارج شدند و ما را با افکارمان تنها گذاشتند . همهمه ها بیشتر میشد که یکی از همکاران جدید توصیه فرمودند که دندان اسب پیش کشی را نمی شمارند و می توانید از این لطف الهی در جهت باز شدن کت و کول و کمر های خمیده تان استفاده فرمایید . البته فرمایش ایشان به پایان نرسیده بود که توسط قدیمی ترها  ارشاد شدند !! بنده خدا فکر کرده بودند یک هفته چراغها را خاموش میکنند . کلاً  ایشان نسبت به اینکه ثانیه ای عدم حضور در شرکت در بهترین حالت با چندین فروند امضاء و هماهنگی قبلی ، به مرخصی انجاميده و در سایر موارد نیز به کسری کار با ضریب بی نهایت تبدیل میشود ، توجیه نبودند !! و اینها همه یعنی مرخصی اجباری ! آن هم به مدت یک هفته ! آن هم در بدترین موقع سال ! آن هم بدون اطلاع قبلی ! آن هم با کلی منت ! آن هم یعنی تا مدتها مرخصی بی مرخصی ! آن هم یعنی فنا شدن زمان !!! یعنی ... !!! بگذریم !!

همیشه میدانستم شرکتمان دارای بروکراسی ای کم نظیر ، چهارچوب هایی هدفمند ،  برنامه زمانبندی ویژه و به قول خودمان  آخر ام. اس. پروژه است! اما نه دیگه این قـــــــــدر !! کفمان واقعاً برید ولی به هر حال چون از این بدترها هم به سرمان آمده است خیلی زود موضوع را پذیرفتیم !!

خلاصه کنم . روز قبل از شروع این اتفاق خوش یمن ، مدیر محترم شخصاً با بنده  و تنی دیگر از دوستان تماس گرفتند و دقیقاً با همین لحن فرمودند : "  فردا حتماً بیایید شرکت ! کار زیاد داریم ! باید سایت را تا آخر ماه جمع کنیم ! شما نباشید که کنترل کنید ، کسی کار نمیکند ! باید صورت وضعیت ماقبل قطعی را تا آخر ماه بدهیم ! " ما هم که می دانستیم راست می گوید فقط با چشمان گرد شده ، تایید میکردیم ولی در کمال نا باوری مدیر محترم ادامه دادند : " حالا چه وقت مرخصی و تعطیلات است ؟ وسط ماه مبارک ! تو اوج کار !! " خداییش من دیگه رسماً هنگ کرده بودم ! کم مانده بود به خاطر این درخواست نا به جا از درگاه شان طلب مغفرت هم بکنم . اما مثل همیشه سکوت کرده و لبخند زدیم چون هنوز هم خوبی های این شرکت به بدی هایش می چربد ...       

روزی که برای اولین بار در شلوغی های پايتخت ملاقاتت کردم ، مرا شوکه کردی . وعده دیدارمان حياط دانشکده ما بود و من بی تاب تر از همیشه . هیچ گاه گمان نمی کردم از پشت نیمکتهای چوبی مدرسه ای زیبا در یک شهرستان مرزی دوردست ، هر دو به فاصله ای کوتاه به شهری در بی نهایت  پرتاب شویم . همان نیمکتهای چوبی ِ داغی را ميگويم که از ساعت اول تا زنگ آخر ، با نوک مداد اتود آنها را خراش مي داديم و چوبهاي رويه آن را ميکنديم تا به روی آن یادگاری بنویسیم . هنوز یکی از آنها را دارم با شعری از سهراب و تاریخی کهن : 

" شاسوسا چهره به شب پيوسته "    خرداد 76

هرچند گذشته ما به بسیار قبلتر از اين باز ميگردد و آینده مان جاييست بديع در زماني بعيد .

نمیدانم از کجا این چنین به هم پيوستيم که پیوندمان این چنین ناگسستنی شد ! از پشت آن نيمکتها بود يا از تلفنهاي چند ساعته شبانه و پچ پچ هاي دیرهنگام ؟ از لحظه های گوش سپردن به موزيک جرج مايکل بود يا با هم زمزمه کردن شعرهاي شاملو ؟ از خنده های بی وقفه و خوشی های هر روزه مان در قصر حاجی بود يا از نگراني ها و اشکهای آپارتمان تهران پارس ؟ از هيجان تجربه های شيرين تکرارنشدني بود يا اشتباه های ريز و درشت جوانی ؟

هرگز ندانستم ... اما تک تک روزهای با هم بودن را ، از یاد نمیبرم !

پا به پا آمدن ها ، دلسوزی ها و فداکاری هایت را ،  از یاد نميبرم !

روح لطیف و قلب شریف و طبع ظریفت را ، از ياد نميبرم !

تمام مشکلاتی را که به خاطر انتخاب مان ، خود محکوم به حل کردنشان بودیم ، از یاد نميبرم !

خانه به دوشی ها و تنهایی ها و بی پولی هايمان را ، از ياد نميبرم !

تلاشهايمان براي ساختن بخش کوچکي از زندگي و يافتن ردی از خوشبختي را ، از ياد نميبرم !

اشکها و لبخندها را ، از ياد نميبرم !

درودها و بدرودها از ياد نميبرم !

روز خداحافظی ات را از ياد نميبرم ، با يادداشتي کوچک و جمله ای غمگين : 

" رفتم ، جاي گله زياده ، اما تو ببخش "

رفتن تو به آن شهر و چندي بعد رفتن من به آن! بازگشت تو و بازگشت من! آمدن تو و رفتن من!

خاطرات با هم بودنمان دفتری هزاران هزار برگ است سراسر فراز و نشيب ! سراسر اتفاق !

صميمتي به اندازه شانزده سال ِ تمام !

بدون اغراق میگويم ! بدون ذره ای تعارف ! نمیدانم اگر خداوند تو را خلق نکرده بود خلاء وجودی مرا چه چيز و چه کس میتوانست پر کند ؟! جايی را که سالهاست تو در قلب من پر کرده ای ! خلوتی که تنها از آنِ توست و تنها و تنها تویی که به آن راه داری !

همراه جاودان من ! رفیق همیشه همراه و همیشه تنهای من !

تو را می پرستم.

تولدت مبارک ...

کسی میتونه به من بگه قالب وبلاگ من چرا این قدر قاطی پاتی شده ؟

چرا توضیحات وبلاگ رفته این قدر پایین ؟

چرا نظرات وبلاگ با اینکه نوع نظر خواهی را فعال انتخاب میکنم اما تا تایید نکنم نمایش داده نمیشوند ؟

چرا نوشته ها با قالب قاطی شده اند ؟

چرا ؟

توضیح : وقتی یک قالب دیگر را انتخاب میکنم ، درست ميشود .

پی نوشت : مشکلم حل شد . دلیلش اینه که من اینترنت را با explorer باز نمیکنم  .

در انقلاب درون من

تندیسی به زیر می افتد

در باشکوه جشنی ثمین

میان پایکوبی و رقص و دست .

یادواره ای کهن به یغما می رود

به دست قدیسه های زمین نه جلادان پست .

قلب چونان نی ای میان تهی از خاطرات سبز سرشار می شود

آن سان که دریا از جلبرگهای براق خویش.

حجم بدی ها بر رد خوبی ها غالب میشود

و من بر ترس خود چیره .

این پایان یک مهره سوخته است

اما جنگ تجربه ساده ای نبود ...

برادرم کوچک که بود میگفت میخواهدشهیدشود!فکر میکرد "شهید بودن" یک شغل است .

مدرسه که رفت و بیشتر که فهمید ، تصمیم گرفت ، "سرباز" شود .

و در ده سالگی آرزو داشت "کماندو" شود .

چند سال بعد هم آرزوی " پلیس " شدن داشت .

او حالا جوانی است که رویای همیشگی اش را فراموش کرده است .

و می گوید از کشتن ، خون و دستگیری انسانها بیزار است.

برادرم میگوید : هیچ کس در دنیا دشمن ما نیست ...

چشمانم داشت از حدقه بیرون میزد  با این حال خودم را کنترل کردم و در حالیکه به سمت آن خانم بر میگشتم گفتم : " خوشبختم .... مهندس نگفته بودید مادرتان پزشک هستند . حالتان چطور است خانم ؟  " چشمتان روز بد نبیند اگر چشمان من در حال بیرون زدن از حدقه بود چشمان آن خانم کف دو دستش بود !  بندهء خدا خودش را جمع جور کرد ، آب دهنش را قورت داد و خواست شروع به حرف زدن کند که آقای همکار سریع فرمودند : بله پزشک هستند . متخصص زنان و زایمان از دانشگاه آکسفورد  !!!!

آخه مگه مجبوری مرد ؟ مگه بیماری که این قدر دروغ میگویی ؟ چرا قیافه مرا مثل گلابی ها می بینی و اوج چرندیات و خالی بندیهایت را برای من میگذاری ؟ درست است من هر روز به وبلاگ موسیو گلابي سر ميزنم اما دليل نميشود خودم هم گلابي باشم !!  بابا تو را به خدا دست بردار !! این قدر حالم را خراب کرده ای  که در این روزهایی که حال نوشتن ندارم مجبور شدم  راجع به تو یک  پست بگذارم ! یک روز خودت را نابغه عنوان کردی ، سکوت کردیم ! گفتي مثل خر پول دارم ، سکوت کردیم ! گفتي تمام دنيا را ديده ام ، سکوت کردیم ! الهي بميري که ول کن ِ معامله نيستي ! امروز نه نه ات پزشک متخصص است ، لابد فردا بابات را هم رییس ناسا معرفی ميکني !! پس فردا هم مياي چشم تو چشم من ميندازي و ميگويي برق را هم پدربزرگ تو اختراع کرده است ! درست است اوضاع این قدر هر کی به هر کی شده است که هر کس به قدر قوه تخيلش پيشرفت ميکند اما اين دست خالي بندي ها مال امثال تو نيست !! توبه کن و بی خیال من یکی شو که برایم سوژه مضحکي شده اي !!!

داستانهاي زيادي از تو ميدانم . داستانهايي که نوشتنشان به سالها زمان نياز خواهد داشت . تو همواره پايان ناپذيري و داستانهايت تمام نشدني. نوشتن ِ تک تک لحظه هايي که برايم خلق کرده ای روزها باید و سالها شاید . چرا که قدرت ، امید و آرامشم را که تمام دارایی منند ، در کنار منش بزرگوارانه ، قلب شریف و روح انساندوست تو  آموخته ام . 

به تو افتخار ميکنم چون زندگي را تو و تنها تو بر من آسان کردی آن زمان که فقط به گفتار نیک ، پندار نیک و رفتار نیک سوقم دادی و برای همیشه قهرمان من شدی .

دوستت دارم. آن چنان که فکر کردن به تو ، همه احساساتم را بیدار و چشمانم را نمناک می سازد .

به شرافت انسانی ات درود می فرستم که تو نه تنها پدر من که بزرگ من و دنیای منی .

روزت مبارک .

دوزخیان

دوزخيان شوم برآشفته

انسانهاي نفرين شده و هرز گشته  و بی ثمر

جانيان مخوف وهم آور

گر او را دیدید در سرایی که دارمش باور

پرسید او را

با تکیه به کدام قانون و کدامین مذهب ؟

کدام قاموس و کدامین مکتب ؟

بر من فرود آورد سيلي از درد

دوزخيان ،  اي موج عظيم طغیانگر  نااهل

بگيردش سخت در بر

در میان آهن تفتیده و مار و عقرب و خنجر

گوییدش روزگار بهار را به یاد آور

دوزخیان

دوزخیان شرم آور ....

اتفاقات يکي پس از ديگری زنجيره وار و غیر قابل باور رخ میدهند . تهران به خلسه فرو رفته است و امواج ما را به این سو و آن سو ميکشانند.

نگرانم .

امروز به طرز غیر قابل باوری درد را درون قلب و شریانهایم احساس می کنم .

از دیدن صحنه ها و تصویرها شوکه شده ام .

هرگز نمیتوانم باور کنم که

اینجا ایران است ...